BELANGRIJKE FEITEN

1 Een alarmerend rapport waarin gesteld werd dat 71% van de Amerikanen zich depressief voelde na de aanslagen op 11 september was gebaseerd op een onderzoek onder slechts 1.200 personen tijdens de eerste dagen na de aanslag. Op die manier werd een voorspelbare menselijke reactie op een verschrikkelijke tragedie onmiddellijk omgezet in een “geestelijke stoornis”.

2 Opportunistische psychiaters voorspelden het ontstaan van het “post traumatisch stress syndroom” (PTSS) onder een groot percentage van de inwoners van New York na de aanslagen en vroegen $3 miljard voor de behandeling hiervan.

3 Drie psychiaters bedachten de term “PTSS” om de moeilijkheden te beschrijven waaraan Vietnam Veteranen leden. Hoewel de effecten van oorlog verwoestend zijn, gebruiken psychiaters de normale reacties hierop om geld te verdienen aan menselijke kwetsbaarheid.

4 Deskundigen zeggen dat de “psychologische trauma begeleiding” die vaak wordt gegeven aan slachtoffers van terrorisme en tragedies, “op z’n best onbruikbaar zijn”; de ontvangers ervan doen het slechter dan degenen die helemaal niet behandeld werden.

5 Er bestaat veel informatie die de veerkracht van mensen na een tragedie, en de waarde van een begrijpende vriend, familielid of pastoor bevestigt.

GELD SLAAN UIT EEN TRAUMA:
De psychiatrische industrie kwam koortsachtig in actie na 11/9 en greep de gelegenheid aan om de nasleep van die tragedie tot “geestelijke crisis” te bestempelen, een truc waardoor miljoenen dollars werden geïnvesteerd in de psychiatrie en hun drugshandel.

SLACHTOFFERS ALS DOELWIT

Doordat de psychiatrische ‘crisisopvang’ onmiddellijk naar elk rampgebied wordt gestuurd, zijn we ertoe gebracht om aan te nemen dat mensen door het meemaken van trauma’s of zelfs maar in de buurt te zijn geweest als ze plaatsvinden, zware psychische verwondingen oplopen. De DSM IV (Diagnostic and Statistical Manual for Mental Disorders, uitgave IV) categoriseert de symptomen die de meeste overlevenden ervaren na het meemaken van een ramp als een ‘acute stress stoornis’ en suggereert daarmee dat dit een ziektebeeld is dat behandeling vereist. Maar, lijden deze mensen echt aan een ‘stoornis’ welke psychotherapie en het gebruik van potentieel verslavende middelen vereist? Lopen ze werkelijk een groot risico op langdurige consequenties van hun trauma? De antwoorden zijn, verrassend: ‘Nee, nee’ en nog eens ‘Nee’.” – Sydney Walker III, psychiater en neuroloog, schrijver van A Dose of Sanity In september 2001 werd bij een hoorzitting over “Psychologische Trauma’s en Terrorisme” van de Amerikaanse senaat op het gebied van gezondheid, onderwijs, werk en pensioenen verteld dat “71% van de mensen zei dat men zich depressief voelde door de aanslagen van 11/9″.62 Een alarmerend aantal, tot je je realiseert dat de gebruikte enquête gedaan werd tijdens de eerste zes dagen na de terroristische aanslag op 11 september, toen de Amerikanen nog in een shock verkeerden en voorspelbare reacties vertoonden op de afschuwelijke gebeurtenissen.

Opportunistische psychiaters voorspelden het ontstaan van het “post traumatisch stress syndroom” (PTSS) onder een groot percentage van de inwoners van New York, volgend op de aanslagen en om $3 miljard voor de behandeling ervan.

De enquête, gedaan als steekproef onder 1.200 mensen, werd door een grote sprong voorwaarts uit zijn verband getrokken. Dit leidde tot de conclusie dat een alarmerend percentage van 71% van de Amerikanen geestelijke schade had opgelopen. Binnen enkele dagen na de aanslagen op 11 september voorspelden psychiaters dat zeker 30% van de mensen die te maken hadden gehad met de recente aanslagen, een posttraumatisch stress syndroom (PTSS) zouden ontwikkelen.63 Ze stelden dat ze dringend $3 miljard nodig hadden om, alleen al in New York, de geeselijke problemen te behandelen. In 2002 rapporteerde The New York Times, dat slechts 120.000 (van de acht miljoen) inwoners van New York, maar 1.5%, werkelijk hulp hadden gezocht in de acht maanden die volgden op 11 september. Een onderzoek uit 2003 dat werd gepubliceerd in The American Journal of Psychiatry onthulde ook dat de vraag om geestelijke hulp niet was gestegen in New York en Washington (de twee steden die het meest direct waren getroffen door de aanslagen). De onderzoekers stelden dat de studie “voorzag in de eerste informatie waaruit kon worden opgemaakt dat de gebeurtenissen van 11 september, in ieder geval in de eerste zes maanden, weinig invloed hadden gehad op het werkelijke gebruik van de geestelijke gezondheidszorg, door een bevolking die groot risico liep en voor wie de hulp direct beschikbaar was.”64
Het “posttraumatische stress syndroom” (PTSS) werd uitgevonden als antwoord op de nasleep van de oorlog in Vietnam, toen terugkerende veteranen moeilijkheden hadden zich aan het leven thuis aan te passen, ten gevolge van de barbaarse gebeurtenissen waar zij aan hadden deelgenomen. Deze term heeft zich ontwikkeld tot één van de meest succesvolle en lucratieve oplichterijen van de psychiatrie.

De geschiedenis van een fictieve “ziekte”
Het zogenaamde post traumatische stress syndroom (PTSS) ontstond in de nadagen van de Vietnam oorlog toen veteranen moeilijkheden hadden bij het verwerken van de afschuwelijke gebeurtenissen waar ze ooggetuigen van waren geweest. Drie Amerikaanse psychiaters bedachten de term PTSS en lobbyden voor het opnemen ervan in de “bijbel der facturen” van de American Psychiatric Association (APA) in 1980, de Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM).65 De professoren Herb Kutchins en Stuart A. Kirk, schrijvers van Making us Crazy, zeggen dat de meeste soldaten leden onder de gevolgen van het deelnemen aan “gruwelijkheden, het zien van afschuwelijk verminkte lichamen of het deelnemen aan gevaarlijke missies”. Degenen die leden aan de geestelijke gevolgen van dit alles hadden last van oorlogsvermoeidheid, met andere woorden, uitputting, geen “geestelijke ziekte”.66 Dr. Thomas Dorman, een lid van het Koninklijk College voor Artsen in Engeland en Canada, stelde: “Samengevat is het creëren van lijsten met psychiatrische ‘ziekten’, het formaliseren van deze lijsten door erover te stemmen en het toevoegen van codes die ervoor zorgen dat de verzekeringen uitbetalen, niets anders dan een winstgevende truc die de psychiatrie voorziet van een pseudo-wetenschappelijk aura. De daders voeden zich, natuurlijk, uit de publieke trog.”67 Met “het formaliseren door erover te stemmen” verwijst dr. Dorman naar het proces waar “stoornissen” letterlijk in het leven worden geroepen door erover te stemmen met het opsteken van de handen door commissieleden van de APA.

In zijn getuigenis voor het Amerikaanse Congres zei psychiater Walter Afield: “Psychiatrie is geen exacte wetenschap. Het brengt bij iedereen een enorme angst teweeg en de verzekeringsmaatschappijen zijn doodsbenauwd… Je kunt geen gebroken heup verzinnen. We kunnen echter wel een geestelijke ziekte creëren door middel van selectieve en zorgvuldige promotie.”68 Op dit moment is het post traumatisch stress syndroom “opgerekt en wazig”, zegt dr. Tana Dineen, schrijver van Manufacturing Victims.69 Er zijn ongeveer 175 combinaties van symptomen mogelijk waarbij de diagnose PTSS kan worden gesteld.70 “De toepassing van PTSS heeft het resultaat gehad dat alles tot ziektebeeld is verworden totdat het enige dat overblijft, het ‘abnormaal’ zijn is”, zei dr. Dineen.71 Volgens Kutchins en Kirk is PTSS: “Het etiket geworden voor het identificeren van de invloed van nadelige voorvallen op normale mensen. Dit betekent dat normale reacties op catastrofale gebeurtenissen vaak worden gezien als geestelijke stoornissen.”72 Ze stelden ook: “De APA en haar volgelingen zullen niet toegeven dat ze beleid creëren. Zij zeggen dat ze eenvoudigweg diagnoses maken (en in dit proces verklaren ze steeds meer van ons gek).”73 Met het “bekrachtigen” van PTSS door de opneming ervan in de DSM heeft de psychiatrie de weg geplaveid voor miljoenen subsidie om “rampenteams” op te leiden in het geven van psychologische begeleiding.

Hoe effectief heeft het gewerkt?Professor Yvonne McEwan van de Fife Universiteit in Schotland, die de Amerikaanse regering adviseerde na de bomaanslag in Oklahoma, zei dat psychologische begeleiding bij trauma’s in het beste geval onbruikbaar is en in het ergste geval hoogst destructief voor de slachtoffers die hulp zoeken. “Door het medicaliseren van niet-medische condities en het introduceren van therapieën voor het behandelen ervan, die in hoge mate te weinig onderzocht, teveel gebruikt en misbruikt zijn, houdt de geneeskunde een grote hoeveelheid uitstervende carrières in stand”, zegt zij. Een psychiatrisch onderzoek dat in 1996 werd uitgevoerd onder 110 slachtoffers van brandwonden onthulde dat degenen die psychiatrische traumabegeleiding hadden gehad, drie maal meer kans liepen op lange termijn problemen. Hoofdonderzoeker dr. Jonathan Bisson zei: “… degenen die begeleiding ontvingen waren slechter af dan degenen die helemaal niet waren behandeld.”74 Richard McNally, professor in de psychologie aan de Universiteit van Harvard, waarschuwt: “Het gaat hier om het informatierecht. Je moet je werknemers vertellen dat je therapie beschikbaar stelt die gebaseerd is op de beste informatie uit de literatuur, maar die vermoedelijk niet zal helpen en de situatie waarschijnlijk zal verslechteren. Wil je het nog steeds?”

PTSS is “het etiket geworden voor het identificeren van de invloed van nadelige voorvallen op normale mensen. Dit betekent dat normale reacties op catastrofale gebeurtenissen vaak worden gezien als geestelijk stoornissen…De APA en haar trawanten willen niet toegeven dat ze beleid creëren.” – Professors Herb Kutchins and Stuart A. Kirk, authors of Making Us Crazy

Veerkracht na rampspoed
Richard Tedeschi, klinisch psycholoog van de Universiteit van Noord Carolina, stelde dat meer dan tweederde van traumaslachtoffers die werden onderzocht, concludeerde dat ze op de één of andere manier iets positiefs uit de ervaring hadden gehaald.75 In een onderzoek onder krijgsgevangenen uit de Vietnam periode zei bijna tweederde dat ze sterker, wijzer en meer tevreden waren dan voor hun gevangenschap.76 Overlevenden van schipbreuken rapporteerden sterke positieve veranderingen in hun kijk op het leven, ze hadden meer zelfvertrouwen en het belangrijkste, lagere scores op metingen van posttraumatische stress.77 Dr. Alex Hossach, consultatief geneesheer en klinisch psycholoog bij St. Helen’s Trust in de Verenigde Staten, stelde: “Soms kan een zorgzaam familielid helpen door eenvoudigweg naar de problemen van de persoon te luisteren”.78 Dr. Sally Satel uit New York zegt: “Zijn onze priesters en rabbijnen niet tegen deze taak opgewassen? Is ons familie-instinct om te troosten niet scherp genoeg?”79 Ze waarschuwt tegen “sensatiebeluste medewerkers in de geestelijke gezondheidszorg” die sombere en droefgeestige verhalen verspreiden over het zogenaamde gebrek aan veerkracht van de Amerikaanse bevolking. Ze stelt: “Wat we nodig hebben, en gelukkig ook lijken te hebben, is een morele, bezielende en doelgerichte burgerij, niet een bevolking die in zichzelf gekeerd is door haar zogenaamde psychologische kwetsbaarheid.”80

NOTEN:

62. Senate Health, Education, Labor and Pensions Hearing on “Psychological Trauma and Terrorism,” Capitol Hearing Testimony, Federal Document Clearing House, 26 Sept. 2001.

63. Lucette Lagnado, “New York Rushes to Spend Grants for Counseling,” The Wall Street Journal, 5 Oct. 2001.

64. Erica Goode, “Calculating the Toll of Trauma,” The New York Times, 9 Sept.2003.

65. Herb Kutchins & Stuart A. Kirk, Making Us Crazy: The Psychiatric Bible and the Creation of Mental Disorders (The Free Press, New York, 1997), pp. 108–117.

66. Ibid., p. 107.

67. “Introducing Thomas Dorman, M.D.,” Internet address: http://www.libertyconferences.com/dorman.htm, accessed: 27 Mar. 2002.

68. Joe Sharkey, Bedlam: Greed, Profiteering, and Fraud in a Mental Health System Gone Crazy (St. Martin’s Press, New York, 1994), pp. 280–281.

69. Tana Dineen, Ph.D., Manufacturing Victims (Robert Davies Publishing, Montreal, 1996), p. 150.

70. Ibid., p. 124.

71. Ibid., p. 271.

72. Op. cit., Herb Kutchins & Stuart A. Kirk, p. 125.

73. Ibid., p. 122.

74. Ian Burrell, “Doubts grow over trauma therapy; Victims not helped by reliving horror of accidents, research shows,” The Independent (London), 21 Oct. 1996.

75. Ronald Bailey, “Causing More Grief,” Reason Magazine, 26 Sept. 2001.

76. Terence Monmaney, “For Most Trauma Victims, Life is More Meaningful,” Los Angeles Times, 7 Oct. 2001.

77. Ibid.

78. Ibid.

79. Tanya Thompson, “Counselling for Victims of Disasters ‘Could be More Hindrance than Help,’” The Scotsman, 6 Jan. 2000.

80. Sally Satel, “An Overabundance of Counseling?” The New York Times, 23 Apr. 1999.

BRON: CCHR INTERNATIONAL Chaos en terreur, hoofdstuk vier. Voor PDF bestand klik op: Chaos en Terreur

Zie voor meer info en onthullingen over de pseudowetenschap psychiatrie : http://www.geestelijkwelzijn.nl/

Welkom op de site van de Antipsychiatrie !!!
Door de enorme uitbreiding van deviantieproblemen die zich ondanks alle pogingen niet in een ziektemodel lieten inlijven, kan de psychiatrie het ziektemodel misbruiken om sociaal gedepriveerden in een medisch (psychiatrisch) systeem onder te brengen, en daarbij een bedreiging vormen voor de psychische integriteit van het individu. Op een congres te Geneve lanceerde Bleuler in 1926 de term schizofrenie. Maar welke pillen kunnen ooit de angst en de vrees die tot het leven behoren “genezen” als er achter zo’n naam geen medisch en wetenschappelijk bewezen “ziekte” zit…

SCHIZOFRENIE Een ‘ziekte’ die winst oplevert voor de psychiatrie

Rapport en aanbevelingen over psychiatrische leugens en valse diagnoses

INLEIDING Er is dringend hulp nodig

Het leven vormt soms werkelijk een uitdaging. Het kan heel zwaar zijn. Een familie die geconfronteerd wordt met een ernstig verward en irrationeel familielid kan wanhopig worden in zijn of haar pogingen om de crisis op te lossen. Tot wie kunnen we ons richten als dit gebeurt?
Volgens psychiaters, zou je ze moeten raadplegen omdat zij de experts zijn op het gebied van de geestelijke gezondheidszorg.

Maar dat is een misleiding, zoals veel mensen hebben ontdekt die zich tot hen hebben gericht, in de hoop om antwoorden te vinden voor hun persoonlijke dilemma’s. Dr. Megan Shields, al meer dan 25 jaar praktiserend huisarts en lid van de Adviesraad van CCHR International, waarschuwt: “Psychiaters weten niets over het verstand. Ze behandelen het individu als niets meer dan een orgaan in het hoofd (de hersenen) en hebben ongeveer net zo veel interesse in spiritualiteit, standaardgeneeskunde en genezen als een beul heeft in het redden van levens.”

In de film “A Beautiful Mind” wordt Nobelprijswinnaar John Nash afgeschilderd als afhankelijk van de nieuwste ontdekkingen op het gebied van psychiatrische drugs, om een terugval in zijn “schizofrenie” te voorkomen. Dit is echter Hollywoodfictie, aangezien Nash het zelf niet eens is met het beeld dat in de film wordt neergezet, namelijk dat hij “nieuwere middelen” gebruikte op het moment dat hij zijn Nobelprijs ontving. Nash had op dat moment al 24 jaar geen psychiatrische drugs gebruikt en was op natuurlijke wijze genezen van zijn verwarde toestand.

Dit wil niet zeggen dat iedereen die bewustzijnsveranderende middelen gebruikt, er onmiddellijk mee moet stoppen. Vanwege de gevaarlijke bijwerkingen, moet niemand stoppen met het nemen van enig psychiatrisch middel zonder het advies en de hulp van een bekwame niet-psychiatrische arts. We willen echter onderstrepen dat er werkelijk oplossingen zijn voor ernstige geestelijke stoornissen. Oplossingen die de ernstige risico’s en tekortkomingen vermijden, die onlosmakelijk verbonden zijn aan de theorie en praktijk van de psychiatrie.

Theoretisch gezien is het zo dat elke psychiater of psycholoog die beweert dat “ernstige geestelijke ziekten” niet verschillen van een hartafwijking, gangreen in een been of een ordinaire verkoudheid, zich schuldig maakt aan misleiding. Zoals Dr. Thomas Szasz, professor emeritus in de psychiatrie aan de Staatsuniversiteit van New York in Syracuse, stelt:

“Als we geestelijke ziekten op dezelfde manier willen beschouwen als lichamelijke ziekten, moet er een biochemisch of pathologisch bewijs voor zijn. Als een ziekte wetenschappelijk mee wil tellen, moet het op de xe9xe9n of andere manier mogelijk zijn deze ziekte op wetenschappelijke wijze te benaderen, te meten of te testen, bijvoorbeeld door een bloedonderzoek of een elektroencefalogram (meting van de elektrische activiteit in de hersenen).

Als een ziekte niet op deze manier gemeten kan worden,
hetgeen het geval is met… ‘geestelijke ziekten’, dan is de term ‘ziekte’ op z’n best een metafoor en op z’n slechtst een mythe en is het ‘behandelen’ van deze ‘ziekten’ dus feitelijk …een onwetenschappelijke onderneming.”1 In de praktijk is er bewijs te over dat echte lichamelijke ziekten, met een werkelijke pathologie, de geestelijke toestand en het gedrag van een individu ernstig kunnen bexefnvloeden.

De psychiatrie negeert de ruime hoeveelheid wetenschappelijk bewijs hiervoor echter volkomen. Men geeft er de voorkeur aan om de oorzaak van geestelijke stoornissen te wijten aan ziekten in de hersenen of aan een zogenaamde “chemische onevenwichtigheid” in de hersenen. Het is echter nooit bewezen dat deze bestaan. Bovendien leidt het behandelen van dergelijke stoornissen in de praktijk vaak tot barbaarse behandelingen die niets uithalen, behalve het permanent beschadigen van de hersenen en het individu.

Terwijl ze niets weet van het verstand, de hersenen of van de onderliggende oorzaken van ernstige geestelijke stoornissen, verschroeit de psychiatrie de hersenen nog steeds met elektroshocks, verscheurt men ze met psychochirurgie en stompt men de hersenen af met gevaarlijke drugs. Totaal onwetend over waar men mee te maken heeft, geeft men simpelweg de voorkeur aan de opportune benadering van
“een handgranaat in een schakelkast gooien om deze te repareren”.

Het klinkt indrukwekkend en ziet er ook zo uit, maar het vernietigt daarbij veel goeds en geneest niets. Het kost echter elk jaar wel miljarden dollars aan belastinggeld. Door het vernietigen van delen van de hersenen is een
persoon volgzamer, maar minder levendig. De oorspronkelijke geestelijke stoornis blijft en wordt slechts onderdrukt. Dit is de werkwijze van de psychiatrie bij het behandelen van verwarde individuen.

De informatie in deze publicatie is een waarschuwing voor mensen die wellicht ernstige moeilijkheden in het leven ervaren of die iemand kennen die dat meemaakt en die op zoek zijn naar antwoorden. Er zijn alternatieven voor psychiatrische behandelingen. Zoek deze op en steun ze, want deze alternatieven kunnen helpen bij uw herstel. Ze werken. Vermijd de psychiatrie omdat zij slechts verscheurt en vernietigt. Zij werkt nooit. Hoogachtend, Jan Eastgate Woordvoerder Citizens Commission on Human Rights International BRON: SCHIZOFRENIE Een ‘ziekte’ die winst oplevert voor de psychiatrie, Rapport en aanbevelingen over psychiatrische leugens en valse diagnoses, CCHR International.

EXTERNE BRONNEN:

1 Richard E. Vatz, Lee S. Weinberg, and Thomas S. Szasz, “Why Does Television Grovel at the Altar of Psychiatry?,” The Washington Post, 15 Sept. 1985, pp. D1-2.

INHOUDSOPGAVE:

INLEIDING:
Er is dringend hulp nodig

HOOFDSTUK EEN:
Het kwetsen van de kwetsbaren

HOOFDSTUK TWEE:
Diagnostisch bedrog en verraad

HOOFDSTUK DRIE:
Het bereiken van werkelijke geestelijke gezondheidszorg

Aanbevelingen

BELANGRIJKE FEITEN:

1 “Schizofrenie” kent geen lichamelijke afwijking en is daarom geen ziekte.

2 Van de eerste patixebnten die de diagnose schizofrenie kregen, werd later ontdekt dat ze last hadden van een virus dat hersenontstekingen veroorzaakte, hetgeen leidde tot bizar gedrag.

3 Neuroleptica (drugs die op de zenuwen inwerken) die worden
gebruikt om schizofrenie te behandelen, kunnen schade aan het zenuwstelsel toebrengen en leiden tot permanente verlamming en zelfs de dood.

4 Onderzoeken naar behandelingen laten hogere succespercentages zien in de armere landen (waar neuroleptica minder worden gebruikt) dan in welvarende landen.

5 Onderzoeken tonen aan dat extreem geweld een gedocumenteerde bijwerking is van zowel het gebruik van psychiatrische drugs, als van het afkicken ervan.

HOOFDSTUK EEN Het kwetsen van de kwetsbaren

De meeste mensen vinden dat de psychiatrie zich bezig moet houden met het behandelen van patixebnten met een ernstige of zelfs levensbedreigende
geestelijke conditie. De Duitse psychiater Emil Kraepelin noemde aan het einde van de 19e eeuw de meest uitgesproken conditie dementia praecox. In 1908 werd de conditie door de Zwitserse psychiater Eugen Bleuler omgedoopt in “schizofrenie”.

Psychiater E. Fuller Torrey rapporteert dat: Kraepelin “het definitieve medische zegel op irrationeel gedrag plaatste door het te benoemen en te
categoriseren. Irrationeel gedrag werd nu bespreekbaar in medisch gezelschap omdat het een naam had. Zijn classificatiesysteem domineert nog steeds de psychiatrie, niet omdat het aangetoond heeft van waarde te zijn…maar omdat het voor irrationeel gedrag het toegangskaartje tot de geneeskunde is geweest.”2

Robert Whitaker, schrijver van Mad in America, stelt echter dat de patixebnten die Kraepelin diagnosticeerde met dementia praecox in werkelijkheid leden aan een virus, encefalitis lethargica (hersenontsteking die lethargie veroorzaakt), welke bij de doktoren van toen onbekend was. “Deze patixebnten liepen raar en hadden last van zenuwtrekkingen in hun gezicht, spierspasmen en plotselinge slaapaanvallen.

Hun pupillen reageerden traag op licht. Ze kwijlden, hadden problemen met slikken, voortdurende constipatie en waren niet in staat gewenste lichamelijke acties te voltooien.”3 Psychiaters hebben het materiaal van Kraepelin nooit opnieuw bekeken. Als ze dat hadden gedaan hadden ze kunnen zien dat “schizofrenie” simpelweg een niet ontdekt en niet behandeld lichamelijk probleem is. Volgens Whitaker was:

“Het diagnosticeren van iemand als schizofreen mag er aan de buitenkant wetenschappelijk uitzien, helemaal als de biopsychiatrie blijft claimen dat er een genetische hersenziekte bij betrokken is. Maar als je even goed kijkt wat deze wetenschappers echt aan het doen zijn, vraag je je verbaasd af hoe ze dit nog kunnen rechtvaardigen…Dit is geen wetenschap. Dit is simpelweg de wiskundige manipulatie van betekenisloze gegevens.” – Dr. Ty C. Colbert, Blaming Our Genes,2001

“Schizofrenie te belangrijk voor de claim van de beroepsgroep op geneeskundig bestaansrecht. De lichamelijke symptomen van de ziekte werden stilletjes weggemoffeld. Alleen de geestelijke symptomen bleven over als waarneembare verschijnselen: hallucinaties, waanbeelden en bizarre gedachten”. Psychiaters blijven volhouden dat “schizofrenie” een
geestelijke ziekte is ondanks (na meer dan een eeuw onderzoek) het volledig ontbreken van objectief bewijs dat schizofrenie bestaat als een lichamelijke afwijking van de hersenen.

Mensen controleren met drugs De neuroleptica (drugs die op de zenuwen inwerken), ook wel antipsychotica genoemd, die worden voorgeschreven aan zogenaamd schizofrene patixebnten zijn oorspronkelijk door de Fransen ontwikkeld om “het zenuwstelsel te verdoven tijdens operaties”. Psychiaters ontdekten al heel snel dat neuroleptica de ziekte van Parkinson en symptomen van encefalitis lethargica veroorzaken, precies het probleem dat Kraepelin verkeerd gexefdentificeerd had en dementia praecox had genoemd.4

De drugs beschadigen het “extra piramidaal systeem” (het uitgebreide complexe netwerk van zenuwen dat de motoriek bestuurt, EPS) hetgeen leidt tot spierstijfheid, spasmen en diverse ongewenste bewegingen.5 De door de drugs opgeroepen bijwerking tardive dyskinesia (tardive betekent: “vertraagd” en dyskinesia betekent: “abnormale beweging van de spieren”), is een permanente aantasting van het vermogen om de lippen, tong, kaak, vingers, tenen en andere lichaamsdelen zelf te bewegen.

Deze bijwerking vertoont zich bij 5% van de patixebnten binnen xe9xe9n jaar na de behandeling met neuroleptica.6 Onderzoekers en psychiaters kennen het risico van het “kwaadaardig neuroleptische syndroom”, een mogelijk fatale vergiftigingsreactie, waarbij patixebnten koortsaanvallen krijgen en verward, opgewonden en star worden. Naar schatting 100.000 Amerikanen zijn hier aan gestorven.7 Om de negatieve publiciteit te weerleggen, worden in artikelen in medische tijdschriften vaak de voordelen van de nieuwe drugs overdreven en de risico’s verbloemd.

Withaker stelt dat wat het grote publiek en de artsen in de jaren vijftig over deze nieuwe drugs te weten kwamen pasklaar gemaakt was. “Dit vormen van de opinie speelde natuurlijk een belangrijke rol in het herpositioneren van neuroleptica als veilige anti-schizofrenie-medicijnen voor de geesteszieken.”8 De resultaten van onafhankelijk onderzoek waren echter zorgwekkend.

SCHADE MET EEN WINSTOOGMERK: 1950s – 1970s: Negatieve publiciteit over psychiatrische drugs werd tegengesproken door artikelen en advertenties in medische tijdschriften die routinematig de voordelen van antipsychotische drugs overdreven, terwijl de talrijke risico’s ervan, zoals Parkinson-achtige bijwerkingen, blijvende schade aan het zenuwstelsel, en zelfs de dood, schaamteloos genegeerd werden.

In een acht jaar durend onderzoek ontdekte de World Health Organization dat patixebnten in drie economisch achtergestelde landen, India, Nigeria en Colombia, er beduidend beter voor stonden dan patixebnten in de Verenigde Staten en vier andere gexefndustrialiseerde landen. Na vijf jaar “had 64% van de patixebnten in de arme landen geen symptomen meer en functioneerde goed.” Daarentegen ging het slechts met 18% van de patixebnten in de welvarende landen goed.9

Westerse psychiaters reageerden hierop door het argument aan te voeren dat bij mensen in armere landen simpelweg helemaal geen schizofrenie voorkwam. Een vervolgstudie die dezelfde diagnostische criteria hanteerde, kwam echter tot dezelfde conclusie.10 Slechts 16% van de patixebnten in de arme landen kreeg neuroleptica, in de welvarende landen was dit cijfer 61%. Neuroleptica werden duidelijk als schuldige aangewezen voor de slechtere resultaten in het westen.

Westerse ervaring liet ook zien dat het terugvalpercentage lager was bij patixebnten die geen drugs hadden gekregen dan bij patixebnten die wel drugs hadden gekregen.11 In 1985 stuurde de American Psychiatric Association (APA) haar leden een waarschuwingsbrief. Dit gebeurde pas na diverse rechtszaken die veel publiciteit veroorzaakten. In deze rechtszaken werden “psychiaters en hun instituten schuldig bevonden aan nalatigheid, omdat ze patixebnten niet gewaarschuwd hadden voor de risico’s die verbonden waren aan de drugs.

De schadevergoeding in xe9xe9n van deze zaken bedroeg meer dan $ 3 miljoen”. De reden voor dit lange stilzwijgen van de APAhad niets te maken met het uitoefenen van de geneeskunst. De aanvankelijke investering in chloorpromazine (een neuroleptisch middel) in 1954 was $350.000 geweest. In 1970 zorgde dit middel voor $116 miljoen aan inkomsten per jaar.

Toegenomen bewustheid van het grote publiek over het feit dat neuroleptica “dikwijls onherstelbare hersenbeschadigingen veroorzaken, dreigde deze melkkoe te slachten”, aldus Whitaker. Als reactie hierop werden in de jaren ’90 nieuwe “atypische” (ongebruikelijke; minder effect hebbend op het motorische zenuwstelsel) middelen voor schizofrenie op de markt gebracht, die minder bijwerkingen beloofden.

De atypische middelen bleken echter juist nog meer ernstige bijwerkingen te hebben. Blindheid, fatale bloedproppen, hartritmestoornissen, gezwollen en druppelende borsten, seksuele disfunctie, afwijkingen in het bloedbeeld, pijnlijke huiduitslag, toevallen, geboorteafwijkingen en extreme innerlijke gejaagdheid en rusteloosheid.

Bij xe9xe9n van de atypische middelen, dat al in de zestiger jaren was getest, werd ontdekt dat het toevallen, lichte verdoving, merkbaar kwijlen, constipatie, incontinentie, gewichtstoename, ademhalingsstilstand, hartaanvallen en in zeldzame gevallen de dood veroorzaakte. Toen het medicijn in de jaren zeventig in Europa op de markt werd gebracht, verdween het weer met dezelfde snelheid, omdat het agranulocytose (een mogelijk fataal tekort aan witte bloedcellen) veroorzaakte bij ongeveer 2% van de patixebnten.12

Op 20 mei 2003 berichtte de New York Times, dat atypische middelen diabetes kunnen veroorzaken “die in sommige gevallen tot de dood leiden”. Dr. Joseph Deveaugh-Geiss, adviserend professor in de psychiatrie aan Duke University, stelt dat het verband met diabetes “veel lijkt op wat we 25 jaar geleden zagen met tardive dyskinesia”.13

In mei 2003 werd tijdens een onderzoek naar het gebruik van atypische middelen in 17 ziekenhuizen voor oorlogsveteranen ontdekt, dat een antipsychotisch middel per patixebnt $3.000 tot $9.000 meer kostte dan de eerdere medicijnen, zonder een gunstig effect op de symptomen, zonder het verminderen van de Parkinson-achtige bijwerkingen en zonder verbetering van de algehele kwaliteit van het leven.14

In 2000 was de totale jaarlijkse omzet van antipsychotische middelen in de Verenigde Staten $4 miljard. In 2003 bereikte de omzet $8.1 miljard. Internationaal bedroeg de omzet meer dan $12 miljard.15 Vandaag de dag houdt de psychiatrie verbeten vast aan antipsychotica als behandeling voor “schizofrenie”, ondanks de bewezen risico’s en ondanks studies die aantonen dat patixebnten vooruit gaan, als ze stoppen met het nemen van de atypische middelen.16

HET BEROKKENEN VAN SCHADE Door drugs veroorzaakt geweld

“Het grote publiek kon nauwelijks vermoeden dat de gek uit zijn nachtmerries, die moordt zonder te waarschuwen en zonder duidelijke reden, niet altijd aangestuurd wordt door een innerlijk kwaad, maar juist door een populair medicijn.”17 – Robert Whitaker, schrijver van Mad in America: Bad Science, Bad Medicine, and The Enduring Mistreatment of the Mentally Ill, 2002

Psychiaters wijten geweldsmisdrijven aan het falen van een patixebnt om z’n medicatie in te nemen, terwijl ze weten dat extreem geweld een gedocumenteerde bijwerking is van zowel het gebruik van psychiatrische drugs als van het afkicken ervan.

* Op 20 juni 2001 vulde Andrea Yates, moeder en huisvrouw uit Texas, de badkuip en verdronk haar vijf kinderen in de leeftijd van 6 maanden tot 7 jaar. Vele jaren lang had 37 jarige mevrouw Yates, geworsteld met ziekenhuisopnamen, voorgeschreven psychiatrische drugs en zelfmoordpogingen. Op 12 maart 2002 verwierp de jury haar verdediging die gebaseerd was op verminderde toerekeningsvatbaarheid en bevond haar schuldig aan moord. Voor de rechtsdienaren en de media was hiermee het verhaal verteld en was de zaak gesloten. Wat de psychiatrie betreft: hun excuses zijn voorspelbaar. Mevrouw Yates leed aan een ernstige geestelijke ziekte die “resistent was tegen behandeling”
of er was haar “gepaste en kwalitatief goede geestelijke gezondheidszorg
ontzegd”. Omdat ze hier niet tevreden mee was, zorgde CCHR Texas voor een onafhankelijke medische beoordeling van de medische dossiers van mevrouw Yates. Wetenschappelijk adviseur Edward G. Ezrailson, doctor in de farmacie, bestudeerde deze en rapporteerde dat de cocktail van middelen die mevrouw Yates voorgeschreven had gekregen, onvrijwillige vergiftiging had veroorzaakt. De “overdosis” van een antidepressivum en de “plotseling hoge doseringen” van een ander middel “verslechterden haar gedrag”, zei hij. Dit “leidde tot moord”.18

*Door het uitgebreide onderzoek van Robert Whitaker, werd ontdekt
dat antipsychotische middelen een psychose tijdelijk kunnen verminderen, maar patixebnten er op de lange duur biologisch vatbaarder voor maken. Een tweede paradoxaal effect, dat optrad bij de sterkere neuroleptica, was een bijwerking met de naam akathisia (a, zonder; kathisia, zitten – een onvermogen om stil te zitten). Deze bijwerking is ook in verband gebracht met aanvallend en gewelddadig gedrag.19

Moordaanslag op de president: Op 30 maart 1981, pleegde John Hinckley Jr, getoond in gevangenschap in Quantico, Virginia, een moordaanslag op president Ronald Reagan. Een psychiater voerde deze aanval van Hinckley op de president en andere aanslagen, terug op een explosie van woede die veroorzaakt werd door een psychiatrische drug.

* Een onderzoek uit 1990 stelde vast dat 50% van alle vechtpartijen op een psychiatrische afdeling in verband gebracht konden worden met akathisia. Patixebnten spraken van “gewelddadige neigingen om
iedereen die in de buurt kwam aan te vallen”.20

* Een Engels rapport uit 1998 onthulde dat tenminste 5% van de
patixebnten die SSRI’s (Selective Serotonin Reuptake Inhibitor) gebruikten,
leden aan “algemeen erkende” bijwerkingen, waaronder: onrust, gejaagdheid en nervositeit. Ongeveer 5% van de gerapporteerde
bijwerkingen omvatten agressie, hallucinaties, onbehaaglijkheid en depersonalisatie.21

* In 1995 berichtten negen Australische psychiaters dat
patixebnten in zichzelf sneden of geheel beheerst werden door gewelddadige gedachten, terwijl ze SSRI antidepressiva gebruikten. “Ik wilde niet dood, ik wilde simpelweg mijn vlees aan stukken scheuren”, vertelde een patixebnt aan de psychiaters.22

Afkickverschijnselen
* In 1996 gaf het Nationale Centrum voor Voorkeursmedicijnen in
Nieuw-Zeeland een rapport uit over de “Acute afkick van middelen”, waarin gesteld werd dat de afkick van psychoactieve drugs de volgende verschijnselen kan veroorzaken:
1. terugval verschijnselen die lijken op een verergering van de “ziekte”, en
2. nieuwe symptomen die geen verband houden met de toestand en die niet eerder door de patixebnt werden ervaren.23

* In het Journaal van de Klinische Psychiatrie rapporteerde Dr. John Zajecka, dat de gejaagdheid en het snel gexefrriteerd raken, zoals die ervaren worden door patixebnten die stopten met een bepaalde SSRI, “agressiviteit en suxefcidale neigingen” kunnen veroorzaken.24

* In het Engelse medische tijdschrift de Lancet, schreef Dr. Miki Bloch dat patixebnten suxefcidaal en moorddadig werden na het stoppen met een antidepressivum. Er was xe9xe9n man die “zijn eigen kinderen” iets aan wilde doen.25

* Op 25 mei 2001 gaf rechter Barry O’Keefe van het Hooggerechtshof van New South Wales, een antidepressivum de schuld voor het feit dat David Hawkins, een vredelievende, gezagsgetrouwe man, veranderde in de gewelddadige moordenaar van zijn eigen vrouw. Als meneer Hawkins het antidepressivum niet had genomen, aldus de rechter, “is het zeer waarschijnlijk dat mevrouw Hawkins niet zou zijn vermoord…”

* In juni 2001 kende een jury in Wyoming $8 miljoen toe aan de
familieleden van David Schell, die als een dolle was gaan schieten na het
slikken van een antidepressivum. De jury bepaalde dat het middel voor
80% verantwoordelijk was voor het veroorzaken van de schietpartij.26 BRON: SCHIZOFRENIE Een ‘ziekte’ die winst oplevert voor de psychiatrie, Rapport en aanbevelingen over psychiatrische leugens en valse diagnoses, CCHR International.

EXTERNE BRONNEN:

2. E. Fuller Torrey, M.D., Death of Psychiatry (Chilton Publications, Pennsylvania, 1974), pp. 10-11.

3. Robert Whitaker, Mad in America: Bad Science, Bad Medicine, and the Enduring Mistreatment of the Mentally Ill (Perseus Publishing, New York, 2002), p. 166.

4. Ibid., p. 203.

5. Ibid., pp. 253-254; Ty C. Colbert, Rape of the Soul, How the Chemical Imbalance Model of Modern Psychiatry has Failed its Patients (Kevco Publishing, California, 2001), p. 106.

6. George Crane, “Tardive Dyskinesia in Patients Treated with Major Neuroleptics: A Review of the Literature,” American Journal of Psychiatry, Vol. 124, Supplement, 1968, pp. 40-47.

7. Op. cit., Robert Whitaker, p. 208.

8. Ibid., p. 150.

9. L. Jeff, “The International Pilot Study of Schizophrenia: Five-Year Follow-Up Findings,” Psychological Medicine, Vol. 22, 1992, pp. 131-145; Assen Jablensky, “Schizophrenia: Manifestations, Incidence and Course in Different Cultures, a World Health Organization Ten- Country Study,” Psychological Medicine, Supplement, 1992, pp. 1-95.

10. Op. cit., Robert Whitaker, p. 229.

11. Ibid., p. 182.

12. Ibid., p. 258.

13. Erica Goode, “Leading Drugs for Psychosis Come Under New Scrutiny,” The New York Times, 20 May 2003.

14. Ibid.

15. “IMS HEALTH Reports 14.9 Percent Dollar Growth in U.S. Prescription Sales to $145 Billion in 2000,” IMSHealth.com, 31 May 2001; “IMS Reports 11.5 Percent Dollar Growth in ’03 U.S. Prescription Sales,” IMSHealth.com, 17 Feb. 2004.

16. Op. cit., Erica Goode.

17. Op. cit., Robert Whitaker, p. 189.

18. Edward G. Ezrailson, Ph.D., Report on Review of Andrea Yates’ Medical Records, 29 Mar. 2002.

19. Op. cit., Robert Whitaker, pp. 182, 186.

20. Ibid., p. 188.

21. Charles Medawar, “Antidepressants Hooked on the Happy Drug,” What Doctors Don’t Tell You, Vol. 8., No. 11, Mar. 1998, p. 3.

22. David Grounds, et. al., “Antidepressants and Side Effects,” Australian and New Zealand Journal of Psychiatry, Vol. 29, No. 1, 1995.

23. “Acute Drug Withdrawal,” PreMec Medicines Information Bulletin, Aug. 1996, modified 6 Jan. 1997, Internet, accessed: 18 Mar. 1999.

24. Joseph Glenmullen, M.D., Prozac Backlash (Simon & Schuster, New York, 2000), p. 78.

25. Ibid., p. 78.

26. Jim Rosack, “SSRIs Called on Carpet Over Violence Claims,” Psychiatric News, Vol. 36, No. 19, 5 Oct. 2001, pp. 6.

FEITEN:

1 Het Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders-IV (DSM-IV) van de psychiatrie bevat momenteel 374 stoornissen. Deze zorgen er op subjectieve wijze voor dat iedereen “geestelijk ziek” kan worden verklaard om vervolgens drugs voorgeschreven te krijgen.

2 Psychiaters hebben geen overeenstemming kunnen bereiken over wat schizofrenie is. Er is slechts overeenstemming bereikt over de naam.

3 “Schizofreen”, “bipolair” en alle andere psychiatrische etiketten hebben slechts xe9xe9n doel: de psychiatrie miljoenen te laten verdienen aan verzekeringsgelden, overheidssubsidies en winsten van de verkoop van psychiatrische middelen.

4 Elliot Valenstein, arts, stelt dat: “Hoewel patixebnten misschien
opgelucht zijn als hen verteld wordt dat ze een ‘lichamelijke ziekte’ hebben, ze hierdoor een passievere rol kunnen gaan aannemen bij hun eigen herstel en volledig afhankelijk worden van een lichamelijke behandeling om hun toestand te verbeteren”.

HOOFDSTUK TWEE Diagnostisch bedrog en verraad

Al bijna een eeuw lang, gebruiken psychiaters de term “schizofrenie” om allerlei “irrationele” gedragingen als “geestelijke stoornis” aan te duiden, ondanks het ontbreken van wetenschappelijk bewijs. Psychiaters zijn het lang oneens geweest over wat schizofrenie precies is (zie de van het Diagnostic & Statistical Manual of Mental Disorders [DSM-II] uit 1973, de facturenbijbel van de psychiatrie), maar ze gebruiken dit lucratieve etiket nog steeds.

Als een substituut voor geestelijke gezondheidszorg, ontwikkelde de American Psychiatric Association (APA) het Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders-IV (DSM), een boek waarin 374 zogenaamde geestelijke stoornissen worden opgesomd. De criteria voor het stellen van een diagnose zijn zo vaag, subjectief en breed dat er waarschijnlijk niet
xe9xe9n levend wezen is dat, met gebruikmaking van dit boek als standaard, zou ontsnappen aan het etiket: geestelijk gestoord.

Dat zorgt natuurlijk voor veel meer handel voor psychiaters als het gaat om geestelijke gezondheidszorg. Ondertussen geven psychiaters niet alleen toe dat ze geen idee hebben hoe deze zogenaamde “aandoeningen” veroorzaakt worden, maar hebben ze ook geen enkel wetenschappelijk gestaafd bewijs dat deze zelfs maar bestaan, als afzonderlijke lichamelijke ziekten.

Prof. Thomas Szasz zegt: “De belangrijkste functie en het belangrijkste doel van de DSM is het verlenen van geloofwaardigheid aan de bewering dat bepaald gedrag, of beter gezegd, wangedrag, geestelijke stoornissen zijn en dat dergelijke stoornissen dus medische ziekten zijn. Hiermee krijgt het gokken, dezelfde status als een hartinfarct (bloedprop in de kransslagader).” Patixebnten worden bedrogen, wanneer hen verteld wordt dat hun emoties genetisch of biologisch bepaald zijn.

Elliot Valenstein, arts, stelt: “Hoewel patixebnten misschien opgelucht zijn als hen verteld wordt dat ze een ‘lichamelijke ziekte’ hebben, ze hierdoor wellicht een passievere rol aannemen bij hun eigen herstel en volledig afhankelijk worden van een lichamelijke behandeling om hun toestand te verbeteren.”27

Psychiaters hebben geen definitie voor schizofrenie
Over “schizofrenie” stellen psychiaters openlijk in de DSM-II: “Zelfs als zij het had geprobeerd, zou de [APA] commissie geen overeenstemming
hebben kunnen bereiken over wat deze stoornis inhoud, zij kon
slechts overeenstemming bereiken over de naam.”28

Allen J. Frances, professor in de psychiatrie aan het medisch centrum van
Duke University en voorzitter van de DSM-IV commissie, gaf toe: “Men zou kunnen zeggen dat er geen slechtere term bestaat dan geestelijke stoornis om de condities die geclassificeerd worden in de DSM-IV te beschrijven”. De DSM-IV stelt zelf dat de term “geestelijke stoornis” nog steeds gebruikt wordt “omdat we geen beter geschikte vervanging hebben gevonden.”

Prof. Szasz stelt verder: “Schizofrenie is zo vaag gedefinieerd dat het feitelijk een term is die wordt toegepast op vrijwel elk soort gedrag waar de spreker het niet mee eens is. (2002) Behalve schizofrenie zijn er talloze andere condities of gedragingen die psychiaters hebben gedefinieerd als ziekten waardoor zij miljoenen dollars verdienen aan verzekeringsgelden, overheidssubsidies en winsten van de verkoop van psychiatrische middelen.

“Bipolaire stoornis”
Psychiaters doen onbewezen beweringen dat depressies, bipolaire stoornissen, onrust, alcoholisme en een groot aantal andere stoornissen in de eerste plaats biologisch en misschien zelfs genetisch van oorsprong zijn. Dit soort geloof in wetenschappelijke vooruitgang is schrikbarend, om niet te zeggen naxefef en vermoedelijk een waanbeeld”, aldus David Kaiser, psychiater.

* Een bipolaire stoornis wordt zogenaamd gekenmerkt door afwisselende perioden van depressie en manie, dus “twee polen” of “bipolair”. In januari 2002 berichtte het Medicine Journal het volgende: “De etiologie (leer der ziekteoorzaken) en patho-fysiologie
(functionele veranderingen) van de bipolaire stoornis zijn nog niet vastgesteld. Er bestaan geen objectieve biologische indicatoren die beslist
overeenkomen met de omstandigheid van deze ziekte.” Ook zijn er geen “definitieve genen vastgesteld” voor de bipolaire stoornis.29

“Ten eerste is voor geen enkele psychiatrische stoornis een biologische etiologie [oorzaak] bewezen. Dus accepteer de mythe dat we een ‘accurate diagnose’ kunnen stellen niet. Ook moet je niet geloven dat je problemen uitsluitend komen door een ‘chemische onevenwichtigheid’.” – D.M. Edward Drummond, schrijver van The Complete Guide to Psychiatric Drugs, 2000

* Craig Newnes, directeur psychologische therapiexebn van de Community and Mental Health Service in Shropshire, Engeland, vertelde het verhaal van drie psychiaters die een assertieve grootmoeder vertelden dat haar kleinzoon een bipolaire stoornis had die werd veroorzaakt door een “biochemische onevenwichtigheid in de hersenen”. Beleefd, maar stellig, vroeg ze wat voor bewijs ze hadden dat er iets mis was met z’n hersenen.

Ze stelden dat zijn stemming en gedrag op een ernstig probleem wezen. Ze vroeg hoe ze wisten dat dit werd veroorzaakt door chemische verhoudingen in de hersenen. Haar kleinzoon werd snel overgeplaatst naar een eenheid die “praatsessies” bood in plaats van psychiatrische middelen. Stel je voor dat dezelfde situatie zich voor zou doen bij de afdeling oncologie:

Er wordt je verteld dat het erop lijkt dat je kanker hebt maar er wordt niets onderzocht. Dan wordt je verteld dat je twee operaties moet
ondergaan, gevolgd door chemotherapie en natuurlijk medicatie waar je haar van uitvalt. Het idee is belachelijk. De volgende keer dat je wordt verteld dat een psychiatrische conditie wordt veroorzaakt door een biochemische onevenwichtigheid in de hersenen, vraag dan of je de testresultaten mag zien”, aldus Newnes.

Geen rxf6ntgenfoto, bloedtest of hersenscan kan de aanwezigheid van een zogeheten geestelijke ziekte opsporen. De stelling dat een psychiatrische conditie veroorzaakt wordt door “een biochemische onevenwichtigheid in de hersenen” wordt niet door enig wetenschappelijk bewijs ondersteund.

Depressie
De frauduleuze medische analogie voortzettend, beweren psychiaters tegenwoordig dat depressie ook een “ziekte is, net zoals een hartafwijking of astma.” De DSM stelt dat aan vijf van de negen criteria moet
worden voldaan om de diagnose depressie te stellen, het gaat hierbij om criteria zoals; diepe droefheid, apathie, vermoeidheid, gejaagdheid, onrustig slapen en veranderingen in de eetlust. Zelfs psychiaters maken zich zorgen over dit soort pogingen om “de normale ups en downs van het leven in een ziekte te veranderen.”30

Dr. Joseph Glenmullen van de medische faculteit van Harvard, stelt: “[De] symptomen [van depressie] zijn subjectieve emotionele staten, hetgeen de diagnose extreem vaag maakt.”31 Glenmullen stelt dat de kunstmatige beoordelingsschalen op de checklijsten om mensen te onderzoeken op depressies, “ontworpen zijn om precies te passen bij de
werking van de drugs, waarbij de lichamelijke symptomen die het meest reageren op de antidepressiva worden benadrukt…

Het toekennen van een getal aan de depressie van een patixebnt lijkt wellicht wetenschappelijk. Wanneer men echter de gestelde vragen en de gebruikte schalen bestudeert, blijken het uiterst subjectieve metingen te zijn die gebaseerd worden op wat de patixebnt vertelt of op de indrukken van een beoordelaar.”32 David Healy, psychiater en directeur van het Instituut van Psychologische Geneeskunde van New South Wales rapporteert:

“Er is een groeiende bezorgdheid binnen de klinische gemeenschap, dat de
neurowetenschappelijke ontwikkelingen niet alleen niets onthullen over de aard van psychiatrische stoornissen, maar dat zij in feite de aandacht afleiden van klinisch onderzoek.”33 Prof. Szasz wijst erop: “Als zou blijken dat schizofrenie een biochemische oorzaak heeft en er en geneeswijze voor bestaat, dan zou schizofrenie niet langer een ziekte
zijn waar een persoon gedwongen voor kan worden opgenomen.

De behandeling zou dan in handen komen te liggen van neurologen, en psychiaters zouden er net zo weinig mee te maken hebben als met Glioblastoma [kwaadaardige tumor], de ziekte van Parkinson en andere hersenaandoeningen.”

“Niemand heeft ook maar het vaagste vermoeden van de chemische effecten van (psychotrope) drugs op levende menselijke hersenen” – Dr. Joseph Glenmullen, Harvard Medical School.

DE HERSENEN KRIJGEN DE SCHULD De leugen rond chemische onevenwichtigheid

“Meer en meer problemen zijn opnieuw gedefinieerd als ‘stoornissen’ of ‘ziekten’, zogenaamd veroorzaakt door genetische vatbaarheid en biochemische onevenwichtigheden. Gebeurtenissen in het leven worden gedegradeerd tot de lont van de onderliggende biologische tijdbom. Je heel verdrietig voelen is een ‘depressieve stoornis’ geworden. Je te veel zorgen maken is een ‘ongerustheidstoornis’…

Het maken van lijsten van gedrag, het plakken van medisch klinkende etiketten op mensen die dergelijke gedrag vertonen om vervolgens de aanwezigheid van dit gedrag te gebruiken om te bewijzen dat ze de ziekte hebben is wetenschappelijk betekenisloos.”34

- John Read, senior universitair docent aan de Universiteit van Auckland, Nieuw Zeeland, 2004

De hoeksteen van het huidige ziektemodel in de psychiatrie is het concept
dat een chemische onevenwichtigheid in de hersenen de oorzaak is van geestelijke ziekten.35 Hoewel het door stevige marketing populair is gemaakt, is hier de wens slechts de vader van de gedachte. Het concept van een chemische onevenwichtigheid is, zoals alle ziektemodellen in de psychiatrie, door onderzoekers grondig in diskrediet gebracht.

* Dr. Valenstein is er ondubbelzinnig over: “[Er] zijn geen testen om de chemische toestand van de hersenen van een levende persoon vast te stellen.”36 Ook, “zijn er geen biochemische, anatomische of functionele indicatoren gevonden die een betrouwbaar onderscheid kunnen maken tussen de hersenen van diverse psychiatrische patixebnten.”37

* Dr. Colbert stelt: “We weten dat het model van de chemische onevenwichtigheid voor geestelijke ziekten nooit wetenschappelijk is bewezen. We weten ook dat al het redelijke bewijs daarentegen wijst naar de schadelijke effecten van psychiatrische drugs. Bovendien weten we ook dat het onderzoek naar de effectiviteit of uitwerking van middelen onbetrouwbaar is, omdat deze onderzoeken alleen de reductie van symptomen meten, geen genezing.”38

* In 2002 stelde Prof. Thomas Szasz: “Er bestaat geen bloedonderzoek of andere biologische test om de aanwezigheid of
afwezigheid van een geestelijke ziekte vast te stellen, zoals die er voor de meeste lichamelijke ziektenwel zijn. Als zo’n test ontwikkeld zou worden (voor wat tot dan toe als psychiatrische ziekte werd beschouwd), zou de conditie niet langer een geestelijke ziekte zijn, maar zou ze in plaats daarvan als een symptoom van een lichamelijke ziekte worden geclassificeerd.”

* In zijn boek “The Complete Guide to Psychiatric Drugs” uit 2000, stelt Edward Drummond, arts en assistent medisch directeur van het Seacoast Mental Health Center in Portsmouth, New Hampshire: “Ten eerste, is voor geen enkele psychiatrische stoornis een biologische etiologie [oorzaak] bewezen. Dus accepteer de mythe van een ‘accurate diagnose’ niet. Je moet ook niet geloven dat je problemen uitsluitend worden veroorzaakt door een ‘chemische onevenwichtigheid’”.39

* Een artikel dat in mei 2004 in de Amerikaanse krant “The Mercury News” werd gepubliceerd, bevatte de waarschuwing dat “geestesziekte” ook niet via hersenscans kunnen worden vastgesteld: “Veel doktoren waarschuwen voor het gebruik van de SPECT (single photon emission
computed tomography) [hersen-]beelden als diagnostisch instrument en
zeggen dat het onethisch is, en mogelijk gevaarlijk, voor doktoren om SPECT te gebruiken om emotionele problemen, gedragsproblemen en psychiatrische problemen bij een patixebnt te identificeren. Het $2.500 kostende onderzoek biedt geen bruikbare of accurate informatie, aldus de doktoren.40

* In het artikel in “The Mercury News” werd psychiater M. Douglas Mar aangehaald. Hij stelt: “Er is geen wetenschappelijke basis voor deze beweringen (het gebruiken van hersenscans voor psychiatrische diagnoses). De patixebnten moet in ieder geval verteld worden dat SPECT heel controversieel is.”41

* “Een nauwkeurige diagnose gebaseerd op een scan is eenvoudigweg niet mogelijk,” gaf Dr. Michael D. Devous van het Centrum voor nucleaire geneeskunde van het medisch centrum aan de Universiteit van Texas toe.42

* Hoewel er geen tekort is aan biochemische verklaringen voor psychiatrische condities, is Joseph Glenmullen duidelijk: “…[N]iet xe9xe9n ervan is bewezen. Integendeel. Elke keer als men dacht zo’n onevenwichtigheid te hebben gevonden, werd later bewezen dat dit niet waar was.”43

* Valenstein stelt: “Er wordt aan deze theoriexebn vastgehouden, niet alleen omdat er niets anders is, maar ook omdat ze erg bruikbaar zijn bij het promoten van behandelingen met psychiatrische drugs.”44

“Psychiaters doen onbewezen beweringen dat depressies, bipolaire stoornissen, onrust, alcoholisme en een groot aantal andere stoornissen in de eerste plaats biologisch en misschien zelfs genetisch van oorsprong zijn. Dit soort geloof in wetenschappelijke vooruitgang is schrikbarend, om niet te zeggen naxefef en vermoedelijk een waanbeeld.” – David Kaiser, psychiater, 1996.

PSEUDO HERSENTHEORIE
In talloze illustraties in populaire tijdschriften was te zien hoe in psychiatrische onderzoeken de hersenen ontleed, gelabeld en geanalyseerd werden, waarbij het publiek bestookt werd met de nieuwste theorie van wat er mis mee is. Wat blijft ontbreken, zoals bij iedere psychiatrische theorie, is de wetenschappelijke onderbouwing. Zoals Dr. Elliot Valenstein het uitlegt: “Er zijn geen testen beschikbaar om de chemische status van de hersenen van een levend persoon vast te stellen”. BRON: SCHIZOFRENIE Een ‘ziekte’ die winst oplevert voor de psychiatrie, Rapport en aanbevelingen over psychiatrische leugens en valse diagnoses, CCHR International.

EXTERNE BRONNEN:

27. Elliot S. Valenstein, Ph.D., Blaming the Brain (The Free Press, New York, 1998), p. 225.

28. Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders II (American Psychiatric Association, Washington, D.C., 1968), p. ix.

29. Stephen Soreff, M.D. and Lynne Alison McInnes, M.D., “Bipolar Affective Disorder,” eMedicine Journal, Vol. 3, No. 1, 7 Jan. 2002.

30. Herb Kutchins and Stuart A. Kirk, Making Us Crazy (Simon & Schuster, Inc., New York, 1997), p. 36.

31. Op. cit., Joseph Glenmullen, p. 205.

32. Ibid., p. 206.

33. David Healy, The Anti-Depressant Era (Harvard University Press, 1999), p. 174.

34. John Read, “Feeling Sad? It Doesn’t Mean You’re Sick,” New Zealand Herald, 23 June 2004.

35. Op. cit., Joseph Glenmullen, p. 195.

36. Op. cit., Elliot S. Valenstein, p. 4.

37. Ibid., p. 125.

38. Op. cit., Ty C. Colbert. p. 97.

39. Edward Drummond, M.D., The Complete Guide to Psychiatric Drugs (John Wiley & Sons, Inc., New York, 2000), pp. 15-16.

40. Lisa M. Krieger, “Some Question Value of Brain Scan; Untested Tool Belongs in Lab Only, Experts Say,” The Mercury News, 4 May 2004.

41. Ibid.

42. Ibid.

43. Op. cit., Joseph Glenmullen, p. 196.

44. Op. cit., Elliot S. Valenstein, p. 4.

BELANGRIJKE FEITEN:

1 Geestelijke gezondheid zou het resultaat moeten zijn van effectieve geestelijke gezondheidszorg.

2 Hoewel er medische geneeswijzen bestaan voor lichamelijke ziekten, bestaan er geen psychiatrische geneeswijzen voor geestelijke stoornissen.

3 Het is een bewezen medisch feit dat een niet vastgestelde lichamelijke ziekte of verwonding, emotionele problemen teweeg kan brengen.

4 Diverse onderzoeken tonen aan dat degenen die gediagnosticeerd waren als “geestelijk ziek” in werkelijkheid leden aan een lichamelijke aandoening.

5 De werkelijke oplossing voor veel geestelijke problemen begint met een grondig lichamelijk onderzoek door een bekwame medische, niet psychiatrische arts.

HOOFDSTUK DRIE Het bereiken van werkelijke geestelijke gezondheidszorg

John Nash maakt duidelijk dat hij zijn eigen herstel door wilskracht teweeg heeft gebracht. Waarom wordt er in de film een fictief Hollywood einde verzonnen voor zijn levensverhaal, als de waarheid, dat hij in staat was van zijn “demonen” te genezen zonder drugs, veel meer inspirerend is?

Psychiaters stellen dat geestelijke gezondheid dezelfde prioriteit moet krijgen als lichamelijke gezondheid. We kunnen deze analogie voortzetten: net als lichamelijke gezondheid het resultaat zou moeten zijn van effectieve lichamelijke gezondheidszorg, zou geestelijke gezondheid het resultaat moeten zijn van effectieve geestelijke gezondheidszorg. Beschouw de volgende fundamentele criteria voor het tot stand brengen van geestelijke gezondheid:

1. Een effectieve geestelijke gezondheidstechnologie en behandelingen die individuen en daarmee de samenleving verbeteren en sterker maken, door het herstellen van persoonlijke kracht, vermogen, bekwaamheid, vertrouwen, stabiliteit, verantwoordelijkheid en geestelijk welzijn.
2. Goed opgeleide, ethische beoefenaren, die in eerste instantie toegewijd zijn aan het welzijn van hun patixebnt en zijn familie, die kunnen leveren wat ze beloven.
3. Geestelijke gezondheidszorg geleverd in een rustige atmosfeer, die wordt gekenmerkt door tolerantie, vertrouwen, veiligheid en respect voor de noden en rechten van mensen.

“Medewerkers in de geestelijke gezondheidszorg hebben een professionele en wettelijke plicht om de aanwezigheid van lichamelijke ziekten te herkennen bij hun patixebnten…lichamelijke ziekten kunnen geestelijke stoornissen veroorzaken of verergeren…” – het Handboek voor Geestelijke Gezondheid van het Californische Departement voor Volksgezondheid, 1991

Van individuen tot aan regeringen, gaan veel te veel mensen ervan uit dat dit het geval is in de huidige geestelijke gezondheidszorg. De harde waarheid is echter, dat de vergelijking tussen lichamelijke en geestelijke gezondheidszorg niet meer opgaat. Zeker niet als we de resultaten van de lichamelijke gezondheidszorg vergelijken met de resultaten van, wat doorgaat voor, geestelijke behandelingen onder invloed van de psychiatrie. Simpel gezegd, er bestaan medische genezingen, maar geen psychiatrische genezingen.

Onder het management van de huidige psychiatrie, is er geen sprake van geestelijke genezing. Logischerwijs betekent dit dat de psychiatrie geen verbetering realiseert in geestelijke gezondheid. Het is belangrijk om te
weten dat er talloze menslievende en werkbare medische programma’s zijn voor ernstig verwarde mensen, die niet gebaseerd zijn op psychiatrische behandelingen.

Het Soteria Huis-project van Dr. Loren Mosher en het programma van Dr. Giorgio Antonucci in Italixeb (waar later in deze publicatie verder op in gegaan wordt) waren veel succesvoller dan de ontmenselijking en het voortdurend volstoppen met psychiatrische drugs door de psychiatrie. Deze alternatieve programma’s kosten ook nog minder. Deze en een aantal andere soortgelijke programma’s, bewijzen dat er echte antwoorden bestaan en dat er hoop is voor ernstig verwarde mensen.

Het is een bewezen medisch feit dat een niet vastgestelde lichamelijke ziekte of verwonding, emotionele problemen teweeg kan brengen. In zijn boek Detecting Your Hidden Allergies schrijft Dr. William Cook, dat degenen die last hebben van irritaties, depressies, hyperactiviteit, vermoeidheid en gejaagdheid, onmiddellijk een volledig lichamelijk onderzoek nodig hebben en een complete test voor voedselallergiexebn die precies deze geestelijke veranderingen bij een persoon teweeg kunnen brengen.

* Exe9n onderzoek kwam tot de conclusie dat 83% van de mensen die door klinieken of maatschappelijk werkers waren doorverwezen voor psychiatrische behandeling, leden aan ongediagnosticeerde lichamelijke ziekten. Uit een ander onderzoek bleek later dat 42% van de mensen die de diagnose “psychose” hadden gekregen leden aan een lichamelijke ziekte. Bij een derde onderzoek had 48% van de mensen die gediagnosticeerd waren en een psychiatrische behandeling nodig zouden hebben, een niet eerder ontdekte lichamelijke aandoening.45

* Diverse ziekten lijken precies op schizofrenie en houden zowel de arts als de patixebnt voor de gek. Dr. A.A. Reid noemt 21 van dergelijke condities, beginnend met xe9xe9n die steeds vaker voorkomt: “de tijdelijke psychose veroorzaakt door het gebruik van amfetamineachtige drugs”. Dr. Reid legt uit dat de psychose voortgebracht door drugs ook achtervolgingswanen en hallucinaties kent en “vaak niet te onderscheiden is van een acute of paranoxefde schizofrenie”.46

* “Mevrouw J”, die als schizofreen was gediagnosticeerd omdat ze stemmen in haar hoofd hoorde, takelde af tot het punt dat ze ophield met praten, niet in bad kon, niet kon eten of naar het toilet kon zonder hulp. Een grondig lichamelijk onderzoek stelde vast dat ze de glucose, die de hersenen nodig hebben als energie, niet goed opnam. Toen dit eenmaal behandeld was, veranderde ze aanmerkelijk. Ze herstelde volledig en heeft geen last meer van haar eerdere geestelijke toestand.

* De 51-jarige Anne Gates, moeder van vijf kinderen, kreeg antidepressiva voorgeschreven nadat ze terugkerende emotionele problemen ervoer. Ze had suxefcidale gedachten. Haar afnemende menstruatiecyclus was echter nooit medisch onderzocht, ze bleek last te hebben van de menopauze en had oestrogeen nodig.47 Hypoglycemie (abnormale afname van de bloedsuikerspiegel), allergiexebn, overgevoeligheid voor cafexefne, schildklierproblemen, vitamine B tekorten en een overschot aan lood in het lichaam kunnen ook de manifestaties van een “bipolaire stoornis” veroorzaken.48

In de film “A Beautiful Mind”, over Nobelprijswinnaar John Nash, werd de belangrijkste oorzaak van zijn herstel van “schizofrenie” genegeerd, namelijk, zijn weigering om nog langer psychiatrische drugs te gebruiken. Nash (hierboven met zijn vrouw bij de Nobel Ceremonie in 1994) had al 24 jaar geen psychiatrische drugs meer gebruikt en herstelde op natuurlijke wijze van zijn verwarde toestand.

* Het medisch onderzoek, dat werd uitgevoerd in een algemeen psychiatrisch ziekenhuis bij meer dan 500 patixebnten in een proefproject in Californixeb, toonde aan dat 39% leed aan een serieuze lichamelijke ziekte die niet bekend was bij de artsen in de instelling.

* Voormalig psychiater William H. Philpott, tegenwoordig specialist in voedingsallergiexebn in relatie tot de hersenen, rapporteert: “Symptomen als gevolg van een tekort aan vitamine B12 varixebren van slechte concentratie tot apathische depressie, ernstige gejaagdheid en hallucinaties. Er is bewezen dat bepaalde voedingsstoffen neurotische en psychotische reacties onmiddellijk kunnen stoppen.”

* Anorexia nervosa, een conditie die gekenmerkt wordt door een verlies aan eetlust en zelfverhongering, kan worden verminderd met zink of aminozuren.

*Dr. Thomas Dorman stelt: “…[D]enk er alsjeblieft aan dat de meerderheid van de mensen aan een organische ziekte lijdt. Clinici moeten er als eerste aan denken dat emotionele stress die verband houdt met een chronische ziekte het temperament van de patixebnt kan veranderen.”49

In een verlanglijst voor herziening van de geestelijke gezondheidszorg stelt Robert Whitaker, schrijver van “Mad in America”: “Bovenaan mijn verlanglijst staat de simpele smeekbede voor eerlijkheid. Houd op met het aan mensen met schizofrenie vertellen dat ze lijden aan een dopamine-overschot of aan een teveel aan serotonine.

Vertel ze niet dat de voorgeschreven psychiatrische drugs deze chemicalixebn in de hersenen weer in ‘evenwicht’ brengen. Dat hele verhaal is een vorm van medische fraude en het is onmogelijk je voor te stellen dat een andere groep patixebnten, laten we zeggen die kanker of hart- en vaatziekten hebben, op dezelfde manier wordt bedrogen.”

De werkelijke oplossing van veel geestelijke problemen begint niet met een checklist van symptomen, maar met een grondig onderzoek door een bekwame niet-psychiatrische arts. Behandelingen in de geestelijke gezondheidszorg zouden moeten worden beoordeeld op de wijze waarop zij mensen sterker maken en hun verantwoordelijkheid en geestelijk welzijn doen toenemen, zonder daarbij afhankelijk te zijn van krachtige en verslavende drugs.

Genezende behandelingen moeten worden gegeven in een rustige atmosfeer die wordt gekenmerkt door tolerantie, vertrouwen, veiligheid en respect voor de rechten van mensen. De Citizens Commission on Human Rights (CCHR) streeft naar een werkbaar en menswaardig systeem voor geestelijke gezondheidszorg.

WERKELIJKE HULP Werkbare behandelingen

Dr. Loren Mosher
De inmiddels overleden Dr. Loren Mosher was professor in de klinische psychiatrie aan de faculteit voor geneeskunde van de Universiteit van Californixeb in San Diego. Hij was ook voormalig hoofd van het centrum voor schizofrenie studies van het National Institute for Mental Health.50

Hij schreef:
“Ik opende Soteria House in 1971… Er woonden jonge mensen die de diagnose schizofreen hadden gekregen, zonder het gebruik van psychiatrische drugs en met niet-professionele personeelsleden. Deze personeelsleden waren getraind om te luisteren om hen te begrijpen en hen steun, veiligheid en bevestiging voor hun ervaringen te bieden. Het idee was dat schizofrenie dikwijls kan worden verholpen met hulp van zinvolle relaties in plaats van met psychiatrische middelen…”

Het Soteria project vergeleek haar behandelingsmethode met “standaard”
psychiatrische behandelingen met psychiatrische drugs, bij personen die recent de diagnose schizofrenie gesteld hadden gekregen. “Het experiment werkte beter dan verwacht. Twee jaar na de opname werkten patixebnten die in Soteria waren behandeld in duidelijk hogere maatschappelijke posities, leefden beduidend vaker zelfstandig of met
groepsgenoten en hadden minder last van terugval.

Het is interessant om te zien dat clixebnten die werden behandeld in Soteria zonder neuroleptische middelen en van wie gedacht werd dat zij de slechtste resultaten zouden halen, het in werkelijkheid het beste deden, in vergelijking met de mensen van de onderzoeksgroep die werden opgenomen en die met psychiatrische drugs werden behandeld”, aldus Dr. Mosher.

Dr. Giorgio Antonucci
Dr. Antonucci gelooft heilig in de waarde van een mensenleven. Ook is hij ervan overtuigd dat communicatie, zonder gedwongen opsluiting of onmenselijke lichamelijke behandelingen, zelfs de meest verwarde geesten kan genezen. In het Instituut van Osservanza (Observatie) behandelde dr. Antonucci tientallen zogenaamde schizofrene vrouwen, waarvan de meeste continu aan hun bed waren vastgebonden of in dwangbuizen zaten.

Alle “standaard” psychiatrische behandelingen werden afgeschaft. Dr. Antonucci bevrijdde de vrouwen uit hun boeien en praatte vele, vele uren per dag met ze om “binnen te dringen in hun waanzin en zielenangst.” Hij luisterde naar verhalen over jarenlange wanhoop en lijden in de instelling.
Hij zorgde ervoor dat de patixebnten met mededogen en respect en zonder
het gebruik van drugs werden behandeld.

Onder zijn leiding veranderde de afdeling van de meest gewelddadige in de instelling tot de rustigste. Na een paar maanden waren zijn “gevaarlijke” patixebnten vrij en wandelden zij rustig in de tuin van de inrichting. Uiteindelijk waren ze stabiel en werden ze ontslagen uit de instelling. Dit nadat velen van hen voor het eerst in hun leven hadden geleerd hoe ze moesten werken en voor zichzelf moesten zorgen.

De superieure resultaten van Dr. Antonucci zijn ook nog eens een stuk goedkoper. Dergelijke programma’s vormen het blijvende bewijs voor het bestaan van zowel eerlijke antwoorden als hoop voor ernstig verwarde mensen. BRON: SCHIZOFRENIE Een ‘ziekte’ die winst oplevert voor de psychiatrie, Rapport en aanbevelingen over psychiatrische leugens en valse diagnoses, CCHR International.

EXTERNE BRONNEN:

45. David E. Sternberg, M.D., “Testing for Physical Illness in Psychiatric Patients,” Journal of Clinical Psychiatry, Vol. 47, No. 1, Jan. 1986, p. 5; Richard C. Hall, M.D., et al., “Physical Illness Presenting as Psychiatric Disease,” Archives of General Psychiatry, Vol. 35, Nov. 1978, pp. 1315-1320; Ivan Fras, M.D., et al., “Comparison of Psychiatric Symptoms in Carcinoma of the Pancreas with Those in Some Other Intra-abdominal Neoplasms,” American Journal of Psychiatry, Vol. 123, No. 12, June 1967, pp. 1553-1562.

46. Patrick Holford and Hyla Cass, M.D., Natural Highs (Penguin Putnam Inc., New York, 2002), pp. 125-126.

47. Leslie Goldman, “Finding Clues to Unmask Depression,” Chicago Tribune, 22 Aug. 2001.

48. “Alternatives for Bipolar Disorder,” Safe Harbor, Alternative On-Line. Internet 2003.

49. Thomas Dorman, “Toxic Psychiatry,” Internet.

50. Loren Mosher, “Soteria and Other Alternatives to Acute Psychiatric Hospitalization: A Personal and Professional Review,” The Journal of Nervous and Mental Disease, Vol. 187, 1999, pp. 142-149.

AANBEVELINGEN:

1 Aan mensen in wanhopige situaties moet de juiste en effectieve medische zorg worden geboden. Medische, niet-psychiatrische aandacht, goede voeding, een gezonde en veilige omgeving en activiteiten die het zelfvertrouwen vergroten, zullen veel meer voor ze doen dan de onmenselijkheid van de psychiatrische behandelingen met drugs.

2 Er moeten instellingen voor geestelijke gezondheidszorg komen in plaats van psychiatrische instellingen die van dwang gebruikmaken. Zij moeten worden uitgerust met diagnostische medische apparatuur die door niet-psychiatrische medische artsen gebruikt kan worden om patixebnten grondig te onderzoeken en te testen op mogelijke onderliggende lichamelijke problemen die zich kunnen manifesteren als verward gedrag. Fondsen van de overheid en uit particuliere bronnen, moeten hieraan besteedt worden in plaats van aan laakbare psychiatrische instellingen en programma’s waarvan bewezen is dat ze geen resultaat opleveren.

3 Wanneer je te maken hebt met psychiatrische mishandeling, fraude, illegale verkoop van drugs of andere misstanden, doe dan aangifte bij de politie. Stuur een kopie van deze aangifte naar CCHR. Als de strafrechtelijke aanklacht eenmaal is ingediend, dien dan ook een klacht in bij andere bevoegde instanties, zoals het Medisch Tuchtcollege. Dergelijke instanties kunnen een onderzoek instellen en de vergunning van een psychiater of psycholoog om zijn vak te mogen uitoefenen, tijdelijk of definitief intrekken. Vraag ook rechtsbijstand voor het starten van een civiele procedure voor schadevergoeding.

4 Zorg dat patixebnten en hun verzekeringsmaatschappijen het recht krijgen om gelden terug te krijgen voor behandelingen in de geestelijke gezondheidszorg, die niet het beloofde resultaat of verbetering teweeg hebben gebracht of die geleid hebben tot aangetoonde schade voor het individu. Dit alles om ervoor te zorgen dat de verantwoordelijkheid bij de individuele beroepsbeoefenaar of psychiatrische instelling komt te liggen en niet bij de overheid of haar instanties.

5 De kwaadaardige invloed van de psychiatrie heeft in de hele maatschappij destructieve gevolgen gehad, met name in gevangenissen, ziekenhuizen en het onderwijs. Belangengroeperingen en verantwoordelijke overheidsfunctionarissen zouden samen moeten werken om de heimelijke manipulatie van de maatschappij door de psychiatrie aan het licht te brengen en te bexebindigen.

Hieronder een link naar de Belgische apotheker Fernand Haesbrouck, die nog een ouderwetse scheikundige opleiding kwa medicatie gehad heeft. En daar veel over geschreven heeft, en dat tot in de puntjes kan onderbouwen. Met Vriendelijke Groet,

Zie:

http://www.adhdfraude.net/blog/

Inleiding van: VERKRACHTING IN DE PSYCHIATRIE, Mishandeling van vrouwen en kinderen, Rapport en aanbevelingen over de wijdverspreide seksuele misdrijven tegen patixebnten binnen de geestelijke gezondheidszorg.

INLEIDING:

De weerlozen zijn het mikpunt

Er zijn maar weinig ervaringen bitterder dan een wanhopig slachtoffer dat hulp aanvaardt en vervolgens wordt verraden door de “weldoener”.
Stelt u zich een 7-jarig meisje voor dat naar een psychiater of psycholoog wordt verwezen om hulp te krijgen bij haar emotionele problemen als gevolg van incest. Stel dat de specialist het meisje ook misbruikt tijdens de “therapie”. Hoe groot zal de emotionele ontreddering zijn bij dit slachtoffer?

Zulk verachtelijk verraad na een serieuze persoonlijke crisis kan het slachtoffer alleen maar zwaarder belasten met emotionele littekens en labiliteit.
Het is een vloek als deze “professionals” de aan hen toevertrouwde taak om emotioneel zwakke mensen te helpen, zo verkwanselen.

Op 31 oktober 2002 werd de Franse psychotherapeut Jean-Pierre Tremel veroordeeld tot 10 jaar gevangenisstraf wegens verkrachting en seksueel misbruik van twee jonge patixebnten die volgens de rechtbank extreem kwetsbaar waren. De 52-jarige Tremel beweerde dat zijn “behandeling” was gebaseerd op een “orixebntaalse traditie” waarin “oude mannen meisjes vertrouwd maakten met seksuele handelingen”.*1

Dergelijke behandelingen zijn nooit hulp. Het is een weerzinwekkend verraad onder het mom van hulp, een veel te vaak voorkomende gebeurtenis in de geestelijke gezondheidszorg.

* Een vrouw loopt meer kans om verkracht te worden op de sofa van een psychiater, dan wanneer ze ‘s nacht gaat joggen in een stadspark.

* In een Engels onderzoek naar seksueel contact tussen therapeuten en patixebnten onder psychologen verklaarde 25% een patixebnt behandeld te hebben die seksuele omgang had gehad met een andere therapeut.*2

* Een studie uit 2001 toont aan dat 1 op de 20 clixebnten die seksueel misbruikt waren door hun therapeut, minderjarig was. De gemiddelde leeftijd voor meisjes was 7 en voor jongens 12. Het jongste kind was drie jaar.

Waar mededogen, het gezonde verstand en fatsoen aangeven dat het seksueel misbruiken van patixebnten een ernstige en criminele daad is, doen psychiaters en psychologen er alles aan om dit “schoon te praten”, zelfs als de slachtoffers van deze uitbuiting kinderen zijn. Door het combineren van de verzonnen diagnoses in Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM-IV) met subtiele maar perverse argumenten, of zelfs regelrechte leugens, werken ze aan een situatie waarin seksueel misbruik van vrouwelijke en jeugdige patixebnten niet langer als crimineel beschouwd wordt.

Ondertussen gaan toezichthoudende instanties op het gebied van geestelijke gezondheid zelden verder dan een slappe terechtwijzing …..en het tijdelijk opschorten van de bevoegdheid.

* In 2003 trok de Inspectie op Psychologen van de staat Colorado de bevoegdheid in van Dr. John Dicke, wiens behandeling van een vijfjarige jongen o.a. bestond uit het werken met seksuele attributen. Volgens de vader van de jongen werd zijn zoon “uitgekleed, gepijnigd, vastgebonden, verbaal misbruikt, seksueel misbruikt, gehersenspoeld en doodsangst aangejaagd met een dildo” tijdens de zogenaamde therapie.*3

* In 1989 moest Dr. Paul A. Walters, de psychiater die verantwoordelijk was voor de gezondheid van studenten aan de Stanford Universiteit in Californixeb en hoofd was geweest van de afdeling Health Services van de Harvard Universiteit, zijn functie neerleggen nadat hij beschuldigd was van het “regelmatig seks hebben” met een vrouwelijke patixebnt.

De vrouw, die als kind seksueel misbruikt was, kreeg meer dan $200.000 in een schikking die buiten de rechtbank werd getroffen. Zij vertelde dat Walters haar orale seks op hem liet uitvoeren, “soms wel twee van de drie psychiatrische analyse sessies per week”.
Sommige psychiaters worden strafrechtelijk vervolgd en veroordeeld.

* Een psychiater uit Orange County in Californixeb, James Harrington White, werd veroordeeld voor afgedwongen sodomie met een mannelijke patixebnt. Na een onderzoek door de Citizens Commission on Human Rights (CCHR) werd onthuld dat White jonge mannen drogeerde om vervolgens op video op te nemen hoe hij seks met hen had. White werd veroordeeld tot bijna zeven jaar gevangenisstraf.

Geen enkele arts, maatschappelijke organisatie of familielid zou iemand bloot moeten stellen aan de behandelingen van de geestelijke gezondheidszorg die tegenwoordig voor therapie doorgaan.
Deze publicatie is xe9xe9n van een serie rapporten die CCHR uitgeeft over verraad in de geestelijke gezondheidszorg. De uitgave wordt in het algemeen belang en als waarschuwing openbaar gemaakt.

Seksueel misbruik door een therapeut is seksueel misbruik. Verkrachting door een therapeut is verkrachting. Het is geen therapie. Totdat dit volledig erkend is, en rechters en advocaten elk incident ook als zodanig behandelen, zal het een bedreiging blijven voor alle vrouwen en kinderen die een behandeling ondergaan in de geestelijke gezondheidszorg.

Hoogachtend, Jan Eastgate Woordvoerder, Citizens Commission on Human Rights International Bron: VERKRACHTING IN DE PSYCHIATRIE, Mishandeling van vrouwen en kinderen, Rapport en aanbevelingen over de wijdverspreide seksuele misdrijven tegen patixebnten binnen de geestelijke gezondheidszorg. (CCHR 2004)

EXTERNE BRONNEN:

*1. Valerie Antonioi, “Criminal Court-A ‘Psych’ from Dijon Condemned to 10 Years of Prison for Rapes,” Le Bien, 31 Oct. 2002.

*2. “Doctors Bill Medicare ‘for Sex’,” The Daily Telegraph-Mirror, 8 July 1993.

*3. Julie Jargon, “Doctor No,” Westword.com, 20 Nov. 2003.